De architect van het "Huis van de parlementsleden" heet toevallig H. Beyaert. Het gebouw werd herbouwd tussen 1883 en 1886 na een brand in 1883. Eerst werd het gebruikt door de Nationale Maatschappij van de Belgische Spoorwegen tot het in 1988 ingericht werd als kantoor-, vergader- en ontspanningsruimte voor de leden van het Belgische parlement. In het gebouw is de Vlaamse Raad gevestigd.

Oorspronkelijk maakte de Commissie voor de Parlementaire gebouwen voor het eerst plannen in 1984 voor het plaatsen van een klokkenspel van 9 klokjes. Deze werden gegoten in 1985. In 1987 werd Jos D'hollander gevraagd een Parlementshymne te schrijven voor het klokkenspel. Hij kon de toenmalige voorzitter van de Raad der Quaestoren van het Parlement, Stan De Clercq, overtuigen dat deze opdracht slechts volwaardig kon vervuld worden indien hij minimum over een twee-octaafs klokkenspel kon beschikken, maar bij voorkeur een drie-octaafs. Hij diende een voorstel in om een zichtbaar klokkenspel van 37 klokken met cabine te monteren op het plat dak van het Huis van de Parlementsleden.
Hoewel hij wel het initiatief kon doordrukken, kon hij geen adviseur zijn. De dispositie van het klavier werd doorgeschoven naar de voorzitter van de Belgische Beiaardiersgilde, Noël Reynders, die plichtsbewust de maten van het boekje doorspeelde: c-pedaal onder fis-manuaal.

Tegen het einde van augustus 1988 was de beiaard klaar en stelde Jos D'hollander twee wekelijkse bespelingen voor, naast het spelen op feestdagen, zowel de nationale als Vlaamse en Waalse. Er kwamen nooit wekelijkse bespelingen. Sporadisch werd een concert gegeven door Jos D'hollander, zoals op de eedaflegging van Koning Albert II op 9 augustus 1993, en de Opening van het Parlementair Jaar op 12 oktober 1993. Aangezien de beiaard "beheerd" wordt door de quastuur van de Senaat, waarvan de voorzitter elke vier jaar verandert, nu een Vlaamse dan weer Waalse, vraagt het kunst- en vliegwerk om een continuïteit in beiaardinteresse op te bouwen. Van "return of investment" is hier allerminst sprake !
Bovendien zou de beiaard ook voor storing zorgen van de zendapparatuur in het nabijgelegen hoofdkwartier van de rijkswacht. Nu is dit onmogelijk bij handmatig spelen, maar het automatisch spel mag wèl elk uur zijn gang gaan. Logica van de bureaucratie...
En zo wacht de Parlementsbeiaard sinds haar ontstaan op betere tijden.